15/2/16

οχι πια δακρυα (story of a girl who used to give a damn)

Είναι μερικές φορές που πιάνεις τον εαυτό σου να στριφογυρίζει το μπροστινό τσουλούφι από τα μαλλιά σου και να αναπολεί. Πρόσωπα, μυρωδιές, λέξεις, γεγονότα, συναισθήματα..
Και τις περισσότερες φορές έρχεται στο μυαλό σου ένα κορίτσι έτοιμο να ανοίξει τα φτερά του, έτοιμο να κατακτήσει όλο τον κόσμο, να αγαπήσει και να αγαπηθεί, γεμάτο πίστη στην καλή πλευρά των ανθρώπων. Εσύ. Περίπου μια δεκαετία πίσω.
Θυμάσαι μια προς μια τις φορές που το κορίτσι εκείνο εξαπατήθηκε, διαψεύστηκε, απογοητεύτηκε, πληγώθηκε. Θυμάσαι το άνοιγμα των ματιών με οδυνηρή απορία σε κάθε καινούριο πάθημα, μετά το κάψιμο της απογοήτευσης στο στήθος και τα δάκρυα που ξέβαφαν τη μάσκαρα στα μάγουλά σου.
Θυμάσαι τις φορές που οι φίλοι αποδείχτηκαν λίγοι, που άλλαξαν, σε πούλησαν, τις φορές που αδικήθηκες από βιαστικές κρίσεις, τις φορές που ο έρωτας της ζωής σου αποδείχτηκε περισσότερο αλήτης παρά πρίγκιπας, τις φορές που η ζωή σου θύμισε πόσο σκληρή μπορεί να γίνει, τις φορές που κουλουριάστηκες στο κρεβάτι σου νιώθοντας τόσο αδύναμη, που έσπαγες μέσα σου σε χιλιάδες μικρά κομματάκια.
Και μετά, μια μέρα, ξύπνησες αλλιώς.
Είσαι το ίδιο εκείνο κορίτσι, αλλά τόσο διαφορετικό, την ίδια στιγμή. Επειδή πολύ απλά έπαψες πια να νοιάζεσαι.
Αδιαφορείς πολύ, για όσα κάποτε νοιάστηκες πολύ, επειδή κουράστηκες να πληγώνεσαι. Οι χαρακιές στην ψυχή σου υπάρχουν, εκεί, βαθιές, σαν ουλές, είναι η απόδειξη για τη μεγάλη σου αλλαγή.
Την ξεγνοιασιά σου, την ανεμελιά σου, την αθωότητά σου, σου τα έχουν κλέψει προ πολλού. Όμως κέρδισες δύναμη, σοφία, γνώση. Είσαι ολόκληρη ένα αδιάφορο σήκωμα των ώμων απέναντι στο άσχημο πρόσωπο της ζωής, είσαι έτοιμη να κοιτάξεις τις δυσκολίες κατάματα, είσαι ικανή να μετρήσεις τους αληθινούς ανθρώπους που στέκουν δίπλα σου χωρίς λάθη πια στο λογαριασμό, ξέρεις ότι μπορεί να λυγίσεις, αλλά θα ξανασηκωθείς. Και όσα κρύβεις μέσα σου, επιτρέπεις να τα δουν λίγοι, όσοι έχουν αποδείξει ότι το αξίζουν.
Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία ενός κοριτσιού.. που απλά έπαψε να νοιάζεται.. κι ίσως να είναι λίγο πιο ευτυχισμένη έτσι. 

1 σχόλιο

Pelagie deParis είπε...

Το ξέρεις ότι τελευταίως υπάρχει το ανερχόμενο "κίνημα" του "Zero Fucks Given", ε; Και είναι ολόκληρη φιλοσοφία, όχι αστεία! Το συμπέρασμα είναι ότι δε μπορούμε να δίνουμε σημασία και να αγχωνόμαστε για τα πάντα, γιατί αλλιώς, χανόμαστε!
Φιλιά!

© Geta(loca)life
Maira Gall