21/5/16

Θεσσαλονικη μου

Λένε πως όταν έχεις μεγαλώσει σε μια πόλη, γίνεσαι ένα μ’ αυτήν και παύεις να ξεχωρίζεις εύκολα τις όμορφες και τις άσχημες πλευρές της. Όλα είναι οικεία, δικά σου, τα έχεις αποδεχτεί και συνηθίσει. Δεν ήταν λοιπόν εύκολο, σα γνήσια κορίτσια του Βορρά, να ξεχωρίσουμε τι είναι αυτά που μας κάνουν να αγαπάμε τη Θεσσαλονίκη τόσο πολύ και να ανυπομονούμε να γυρίσουμε εδώ μετά από κάθε μας ταξίδι. Ωστόσο.. προσπαθήσαμε!!
Αν είσαι και συ από τα δικά μας μέρη, θα μας καταλάβεις.. αν όχι, μήπως σε πείσαμε να έρθεις να μας επισκεφτείς;




       Η κουζίνα της. Με έντονες βαλκανικές και πολίτικες επιρροές, η θεσσαλονικιώτικη κουζίνα είναι τουλάχιστον χορταστική. Θα καταφύγουμε σε κλισέ και θα σου παινέψουμε τις βορειοελλαδίτικες μπουγάτσες, τα τσουρέκια Τερκενλή, τα τρίγωνα Πανοράματος, το σουσαμένιο κουλουράκι, το ζεστό σαλέπι από πλανόδιους και τα σουτζουκάκια στη Διαγώνιο.




       Η Παραλία της Θεσσαλονίκης. Παραλία κατ’ ευφημισμόν, πρόκειται όμως για πέντε χιλιόμετρα από το λιμάνι ως το Μέγαρο Μουσικής, ένας περίπατος γεμάτος ζωή και κόσμο. Λευκός Πύργος, το άγαλμα του Μέγα Αλέξανδρου, οικογένειες που βολτάρουν με τα καρότσια τους, φοιτητές ξαπλωμένοι στα παγκάκια με μπύρες και σπόρια, καντίνες με καλαμπόκια, ξηρούς καρπούς και σουβλάκια, ερωτευμένα ζευγαράκια που χαζεύουν το ηλιοβασίλεμα του Θερμαικού ή το θολωμένο Όλυμπο στο βάθος του ορίζοντα.



       Τα Λαδάδικα. Παλιά εβραίικη συνοικία της πόλης, μεγάλο εμπορικό κέντρο και αργότερα τόπος όπου άνθισαν πάμπολλοι οίκοι ανοχής. Τα κτίρια διατηρούν τον ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ρυθμό του 19ου αιώνα και γι’ αυτό η περιοχή ανακηρύχθηκε προστατευόμενης πολιτιστικής αξίας από το Υπουργείο Πολιτισμού. Σήμερα είναι πόλος έλξης για τη νεολαία της πόλης, καθώς φιλοξενεί ταβέρνες με ζωντανή μουσική και μπαρ.



        Η χαλαρότητα των ρυθμών είναι εν μέρει αστικός μύθος, αλλά όποιος έζησε εδώ, ξέρει ότι ισχύει. Το περίφημο «χαλαρά», συνδυασμένο με φραπέ σε μια από τις αμέτρητες, ασφυκτικά γεμάτες καφετέριες στην παραλιακή λεωφόρο Νίκης, δεν είναι απλά μια έκφραση, είναι τρόπος ζωής. 



       Οι Αθηναίοι και οι Θεσσαλονικείς βρίσκονται σε μια γλωσσική διαμάχη δίχως τέλος, όμως η αλήθεια είναι ότι τη ντοπιολαλιά μας την αγαπάμε. Τα παχιά –λ, το «με» και το «σε», τα «γιαβρί μου» και «τζιέρι μου», τις «όζες» και τα «φούιτ» και τα καρντάσια μας.



      Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη μια βαριά ιστορική κληρονομιά και αυτό το νιώθεις στην ατμόσφαιρα. Έλληνες, Ρωμαίοι, Τούρκοι, Εβραίοι, Φράγκοι, Αρμένιοι, έχουν αφήσει το στίγμα τους στην αρχιτεκτονική, στη γλώσσα, στην παράδοση. Βυζαντινές εκκλησίες, η ρωμαϊκή αγορά, τα Κάστρα, η Άνω Πόλη, ο Λευκός Πύργος, ο Φραγκομαχαλάς, το παλιό Γενί Χαμάμ, το πολύχρωμο Καπάνι και η ντελικατέσσεν Μοδιάνου, όλα κρύβουν μια παράδοση που χάνεται στα βάθη των αιώνων και ξεχειλίζουν μνήμες, αφηγήσεις, μυρωδιές και γεύσεις.



      Οι χιλιάδες φοιτητές που κατακλύζουν την πόλη. Με πυλώνες το Α.Π.Θ. και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, η Θεσσαλονίκη είναι ξεκάθαρα μια φοιτητούπολη και μετράει νεανικούς σφυγμούς. Ενοικιαζόμενα στις παλιές οικοδομές του κέντρου, φτηνοί καφέδες και μαγαζιά με ηλεκτρονικά παιχνίδια κοντά στη Ροτόντα, ράστα μαλλιά και φατσούλες με piercing στην πλατεία Ναυαρίνου, κεράσματα σε μπουζούκια μέχρι το πρωί στα Σφαγεία.



     Ακόμη ένα κλισέ, αλλά η πλατεία Αριστοτέλους αποτελεί κομβικό σημείο της πόλης. Χαριτολογώντας λένε ότι από ψηλά έχει το σχήμα του μπουκαλιού της βότκας Absolut – και οι ρυθμοί της φροντίζουν να το επιβεβαιώνουν. Γεμάτη καφετέριες, γυράδικα, μαγαζάκια με κοσμήματα και καλλυντικά, υπαίθρια βιβλιοπωλεία, μια ανάσα από την Άθωνος και τις ταβέρνες της, περαντζάδα για όσους θέλουν να κάνουν βόλτα, η πλατεία όπου τα Χριστούγεννα στήνεται το έλατο και η φάτνη και γίνονται συναυλίες και συγκεντρώσεις. 


         Ως συμπρωτεύουσα, ο κόσμος έχει πάντα μια εσάνς από νοοτροπία επαρχίας. Ναι, γι’ αυτό θα δεις τις κοπέλες ντυμένες απλά, σα να έφυγαν από μια βάφτιση, να πίνουν καφέ ή να βγαίνουν για θαλασσινά στις ψαροταβέρνες του Μπαξέ. Είμαστε κοκέτες με έναν άλλον τρόπο. Ρώτα τους άντρες που έχουν επισκεφτεί τη Θεσσαλονίκη και θα στο επιβεβαιώσουν.


        Μπορεί να φταίει η μελαγχολία της υγρασίας του χειμερινούς μήνες.. η νοσταλγία του λιμανιού όταν πέφτει το σούρουπο.. οι στίχοι του Καββαδία «Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη» ή η φωνή του Μητροπάνου που χιλιοτραγούδησε τα σοκάκια της πόλης.. αλλά δεν είναι άδικος ο τίτλος της πιο ερωτικής πόλης του Βορρά. Όσο υπάρχει Θεσσαλονίκη, θα υπάρχει έρωτας!!








2 σχόλια

ARTonomous style // design είπε...

Όσο υπάρχει Θεσσαλονίκη υπάρχει αγάπη...

Αγγελική Υ. είπε...

Καταπληκτικό άρθρο! Κι εγώ από Θεσσαλονίκη είμαι και με άγγιξε απίστευτα το άρθρο σου :)

Φιλάκια ♥

© Geta(loca)life
Maira Gall