8/2/16

Λίγη δαντέλα για την λάμπα by Decor Asylum


 Τελικά, ώρες ώρες, πραγματικά πιστεύω πως τίποτα δεν είναι καινούργιο. Όροι και πρακτικές που θεωρούμε πως είναι χαρακτηριστικά της εποχής που ζούμε, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία επιστροφή σε παλιότερες συνήθειες, οι οποίες απλούστατα ξεχάστηκαν στο διάβα του χρόνου και της ανάπτυξης, μαζί με την ευκολία που αυτά φέρνουν.
Όσο κι αν νομίζουμε πως ανατρέπουμε το συνηθισμένο & πρωτοτυπούμε, κάποιοι το έκαναν αρκετές δεκαετίες πριν, χωρίς όμως να του δίνουν έξυπνα και πιασάρικα ονόματα. Κι ακόμα κι αν εκείνοι το έκαναν από ανάγκη λόγω έλλειψης πόρων, ενώ εμείς από ανάγκη επαναπροσδιορισμού & οικολογικής συνείδησης, η ουσία είναι η ίδια: εξυπηρετούσαν κι εξυπηρετούμε μία ανάγκη.

Κι αν σάς μπέρδεψα με αυτή την εισαγωγή, ειδικά σε μία ανάρτηση που ο τίτλος της έχει την λέξη "λάμπα" κι ένα ιστολόγιο που, παρακάμπτοντας τον όρο Άσυλο, η διακόσμηση είναι το βασικό θέμα,  επιτρέψτε μου να σάς εξηγήσω πως ο πρόλογος δεν ήταν τίποτα παραπάνω από τις σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό μου, τα λίγα λεπτά που πήρε αυτό το diy. Γιατί, ναι, περί diy πρόκειται, όσο κι αν δεν φαίνεται από τις μέχρι τώρα λέξεις. 

Όλα ξεκίνησαν όταν ζήτησα από τον πατέρα μου να μου δώσει τα δεκάδες ολοκαίνουργια πακέτα από καλτσάκια που είχε η μητέρα μου. Κι αν κάπου εδώ, η ανάρτηση αυτή έχει αρχίσει να παραγίνεται σουρεαλιστική, όλα θα αποκτήσουν νόημα σε λίγο, σάς το υπόσχομαι. Βλέπετε ο πατέρας μου, βρήκε τα καλτσάκια και μου τα έδωσε όπως ήταν μέσα στην σακούλα. Το περιεχόμενο όμως έκρυβε και μία έκπληξη.
   

  Μέτρα και μέτρα από δαντέλες.Η γιαγιά μου και η μητέρα μου ήταν, όπως όλες σχεδόν οι γυναίκες της τότε εποχής, χρυσοχέρες. Η πρώτη έπλεκε, η δεύτερη κεντούσε. Αυτό όμως που έκαναν και οι δύο ήταν να μην πετούν τίποτα πριν εξετάσουν κάθε του κομμάτι, σε αναζήτηση υλικών που θα μπορούσαν ίσως να χρησιμοποιηθούν κάπου αλλού. Έτσι λοιπόν και οι δύο κάτω κάτω λεπτές δαντέλες, έχουν εμφανή σημάδια πως έχουν ξηλωθεί από κάπου. Ίσως από μαξιλαροθήκες, ίσως από κάποιο τραπεζομάντηλο; Ποτέ δεν θα το μάθουμε. Το θέμα είναι πως ξηλώθηκαν & κρατήθηκαν για να δώσουν ομορφιά σε κάτι νέο, φτιαγμένο από παλιά και χωρίς τυμπανοκρουσίες up cycling. Γιατί έτσι ήταν τότε οι νοικοκυρές.

Σάς είπα πως όλα θα ξεκαθαρίσουν και νομίζω πως πλέον όλα έχουν μπει στην θέση τους, οπότε ώρα για το πιο εύκολο δικό μου diy & up cycling. Όπως έχετε ήδη μαντέψει, των πολύ ρομαντικών καταστάσεων δεν είμαι άλλα και η ιδέα πως δεν έχω εκμεταλλευτεί ούτε ένα εκατοστό από τις δαντέλες που φυλάχτηκαν τόσο προσεχτικά, δεν μου κάθονταν καλά. Κάπου θα έπρεπε να βρω μία χρήση για αυτές, έστω κι αν ήταν μόνο ένα τους κομμάτι, κάπου θα έπρεπε να υπάρχει μία αναφορά στην ανακύκλωση από τα παλιά.

 Και η ιδέα ήρθε, κοιτώντας τον μπουφέ και πιο συγκεκριμένα την λάμπα.
 

Η περίμετρος μετρήθηκε, η δαντέλα κόπηκε και σιδερώθηκε και η μικρή παραμάνα, που κρατήθηκε από κάποιο καρτελάκι ρούχων, βρήκε την θέση της.

 Τόσο απλά, τόσο γρήγορα, τόσο ...ευθέως.

   

 Και να τη κι αναμμένη


 Καλή εβδομάδα να έχουμε.


   Βρες όλες τις deco και diy ιδέες της Δήμητρας στο προσωπικό της blog και πάρε ιδέες ανανέωσης για τη νέα σεζόν που έρχεται.

Δεν υπάρχουν σχόλια

© Geta(loca)life
Maira Gall